#6 Dynastia Qin

W 221 r. p.n.e. armie państwa Qin pobiły ostatniego przeciwnika – Qi i król Qin, Zheng (246–210 p.n.e.) ogłosił się Pierwszym Cesarzem dynastii Qin: Qin Shi Huangdi. Wykorzystując dotychczasowe doświadczenia z system rządów, wprowadził ten sam, legistyczny ustrój na całym terenie. Scentralizował władzę, przesiedlając dawną arystokrację do stolicy (dzisiejszy Xianyang w Shaanxi), z dala od ich dawnych ziem, które arbitralnie podzielił na 36 tzw. komanderii. Na czele każdej z nich stał gubernator cywilny, wojskowy oraz tzw. cenzor, reprezentującego bezpośrednio cesarza. Urzędnicy byli mianowani i mieli obowiązek bezwzględnego wypełniania woli cesarza i wydanych przezeń praw, które były dla wszystkich jednako surowe.

By zapewnić sprawne funkcjonowanie państwa, przeprowadzono reformy standaryzujące miary, wagi, pieniądze (w postaci okrągłych monet z kwadratowym otworem), rozstaw osi wozów, a także pisma (tzw. pismo małopieczęciowe). Autorstwo tej reformy przypisuje się kanclerzowi Li Si. Na jego też wniosek przeprowadzono „standaryzację myśli”. przez zniszczenie w 213 r. dzieł konkurencyjnych wobec legizmu szkół filozoficznych.

Pierwszy Cesarz prowadził politykę stałej ekspansji. Na południu w 221-214 podbił tereny dzisiejszego Henanu i Guangdong oraz północnego i środkowego Wietnamu. Na północy w szeregu kampanii (215–214 p.n.e.) zepchnął nomadów poza wielki łuk Huang He, umacniając tam wcześniejsze wały obronne, z czego wzięła się legenda o budowie przezeń Wielkiego Muru Chińskiego. Naprawdę cesarz, na potrzeby wojskowe zbudował sieć dróg i kanałów, a dla siebie stworzył sławne mauzoleum.

Ucisk spowodował wzrost niezadowolenia społecznego, a nadmierny centralizm okazał się wrażliwy na konflikty w stolicy: pierwsze zjednoczone cesarstwo upadło na skutek walk wewnętrznych zaledwie cztery lata po nagłej śmierci założyciela (w 210). Unifikacja jednak była już faktem dokonanym: następna dynastia, Han, przejęła zarówno zjednoczone terytorium, jak większość metod zarządzania.