Początków dziejów Chin tradycyjna historiografia chińska upatrywała w działalności Pięciu Czcigodnych: Fuxi stworzył podwaliny pod rodzinę i udomowił zwierzęta, Shennong wynalazł uprawę ziemi, Huang Di był wynalazcą łuku i strzał, wozów, ceramiki oraz zjednoczył plemiona i oddał im w posiadanie ziemie nad Huang He. Żona Huang Di wynalazła jedwab. Yao opracował kalendarz i ustanowił obrzędy religijne,
Shun podjął starania opanowania powodzi, wspierał go urzędnik Yu.
Shun ustanowił swym następcą oddanego urzędnika Yu, który podzielił kraj na prowincje. Mimo że Yu wyznaczył następcę, jego wola została zignorowana, a władzę po jego śmierci objął syn. W ten sposób została zapoczątkowana dynastia Xia, z której pochodziło czternastu kolejnych władców. Ostatnim jej królem był Jie, obalony przez własnego urzędnika, który założył dynastie Shang. Z drugiej starożytnej dynastii chińskiej pochodziło trzydziestu władców. Ostatni jej przedstawiciel został obalony przez najeźdźców, którzy założyli trzecią dynastię starożytnych Chin – Zhou.
Ten sposób dziejopisarstwa jako snucie opowieści o rodzinie wykształcił się w połowie pierwszego tysiąclecia p.n.e. Więcej danych o prehistorii Chin dostarcza jednak archeologia, geologia i paleoantropologie, które, choć nie pomijają tradycyjnej historiografii chińskiej, rozpatrują dzieje regionu przez pryzmat oddziaływania istniejących na tym obszarze kultur, współtworzących cywilizację chińską.
Комментариев нет:
Отправить комментарий